Najlepszym tematem, jakim można rozpocząć, jest oczywiście wprowadzenie do Scruma dla tych, którzy jeszcze nie znają go dobrze. Podczas prezentacji zostaną przedstawione wszystkie zasadnicze elementy Scruma – role, spotkania, artefakty. Scrum zostanie omówiony zgodnie z aktualnym stanem metody, tak jak zdefiniowano ją w Scrum Guide publikowanym przez Scrum.org. Pierwsze spotkanie poprowadzi Andrzej Brandt, znany entuzjasta i propagator Scruma w Polsce, prowadzący firmę Code Sprinters, twórców narzędzia “Banana Scrum“.

Aby wziąć udział w e-seminarium należy zapisać się korzystając z formularza. E-seminarium jest oczywiście bezpłatne. Serdecznie zapraszamy!

Osoby, które chciałyby poprowadzić e-seminarium serdecznie zapraszamy do kontaktu.

Update: nagranie e-seminarium.

Następnie zaplanowano cały dzień wykładów w językach angielskim i niemieckim dotyczących szerokiego zakresu metod zwinnych – od Scruma po Kanban. Poprowadzą je m.in.  Mary Poppendieck, czy znany z ostatniego Agile Tuningu Markus Andrezak z mobile.de.

Ponieważ jest to konferencja organizowana przez stowarzyszenie SwissICT ma charakter konferencji społecznościowej (community conference), stąd relatywnie niskie ceny uczestnictwa – np. dla studentów tylko 80 CHF.

Więcej na stronach konferencji.

Scrum jest bowiem bardzo prostą metodą – można go przedstawić w godzinę, a kursy certyfikacyjne trwające dwa dni umożliwiają omówienie go naprawdę dogłębnie – jednak jak to zwykle bywa z metodami prostymi prawdziwa trudność ukryta jest w ich stosowaniu. Wymaga ono dyscypliny w dążeniu do jak najlepszych efektów ale i elastyczności w dostosowaniu się do lokalnych warunków i możliwości. Dlatego wydaje się, że ludzie pracujący w Scrumie – i z użyciem innych metod agile takich jak XP czy popularny ostatnio Kanban – powinni mieć potrzebę wymiany doświadczeń z innymi. Wskazuje na to dynamiczny rozwój podobnych grup w innych krajach.

PSUG powstał w listopadzie 2007 roku nie tylko po to by propagować Scrum, ale także by stworzyć możliwość wymiany doświadczeń dla już przekonanych. Działamy już jakiś czas i nie narzekamy na brak uczestników na naszych spotkaniach, wciąż jednak brakuje nam chętnych by na tych spotkaniach mówić, by pisać artykuły na stronę www.scrum.org.pl, by organizować spotkania w swoim mieście czy w inny sposób włączyć się w działalność PSUG-u.

Dlatego spotkania nie odbywają się tak często, jak byśmy chcieli i wciąż nie udało się rozpocząć działalności w innych niż Kraków ośrodkach. Wydaje mi się, że czas to zmienić – ale nie dam rady zrobić tego sam, z okazjonalną pomocą kolegów z Krakowa.

Dlatego zwracam się z apelem: jeśli pracujesz w agile/Scrum, wdrażasz gdzieś Scruma albo inną metodę agile i jesteś entuzjast[k]ą tego podejścia, to możesz:

• opowiedzieć coś ciekawego o Scrumie, XP, Kanban czy innych metodach agile na spotkaniu,
• zorganizować i poprowadzić spotkania w swoim mieście,
• napisać ciekawy artykuł o Scrumie, XP, Kanban czy innych metodach agileowych,
• pomóc PSUG w inny sposób (np. masz rewelacyjny pomysł jak rozwinąć naszą działalność, na którą my nie wpadliśmy).

Napisz do nas i przyłącz się! Pokaż, że w naszym “polskim światku agile” są nie tylko bierni słuchacze! Właśnie planujemy nasze po-wakacyjne spotkania, to dobry czas żeby teraz się do nich przygotować.

Nie jesteśmy formalną organizacją, więc nie możemy obiecać honorariów, wierszówek i innych korzyści materialnych. Możemy za to zapewnić, że dzielenie się z innymi swoimi doświadczeniami daje wiele satysfakcji i samo w sobie jest rozwijającym doświadczeniem.

Czekamy na Wasze maile: info@scrum.org.pl .

17 czerwca 2010 (czwartek), godz. 18.00

Porównanie metodyk zarządzania projektami PMBOK i Scrum przy użyciu modeli ontologicznych

Grzegorz Rogus,  Piotr Szwed, Jan Werewka

Akademia Górniczo-Hutnicza, Wydział Elektrotechniki, Automatyki, Informatyki i Elektroniki, Katedra Automatyki, Laboratorium Informatyki

Przedstawione zostaną problemy związane z zarządzaniem projektami informatycznymi oraz trendy rozwój metodyk zarządzania projektami IT. Opisane będą dwie podstawowe klasy metodyk zarządzania projektami: klasyczne bazujące na planie oraz zwinne dążące do zwiększenia wartości produktu pod koniec każdej iteracji. Wykazano celowość stosowania obu metodyk w przedsiębiorstwie informatycznym lub integracji obu metodyk. Zaproponowane podejście do problemu integracji metodyk polega na opracowaniu formalnych modeli ontologicznych opisujących metodyki i struktury organizacyjne przedsiębiorstw oraz przeprowadzenie integracji modeli ontologicznych z wykorzystaniem technik odwzorowania i uzgadniania pojęć. Przedstawione zostaną  modele ontologiczne dwu najbardziej popularnych metodyk zarządzania projektami PMBOK i Scrum reprezentujących podejście klasyczne i zwinne. W kolejnym etapie prac modele te będą  wykorzystywane do integracji ontologii. Jej rezultaty stanowiące spójny opis odwzorowań elementów metodyk będą użyteczne dla przedsiębiorstwa informatycznego realizującego projekty w środowiskach heterogenicznych oraz mogą być podstawą do ewentualnej integracji metodyk.

Czas trwania seminarium wraz z dyskusją 2 godziny (120 minut).

Miejsce seminarium: Akademia Górniczo-Hutnicza, Kraków, Pawilon D5 (przy pawilonie jest parking, wjazd od ul. Miechowskiej), sala wykładowa (aula) 1.

Wstęp bezpłatny. Członkowie PMI za udział w seminarium mogą uzyskać 2 PDUs. Materiały seminarium: Prezentacja oraz raporty zostaną udostępnione uczestnikom seminariów w formie elektronicznej.

Ponownie gościć nas będzie Comarch. Budynek główny ComArch al. Jana Pawła II 39 a.
Sala: „Widownia” – to taka okrągła sala na prawo od bramek wejściowych. Początek godzina 18:00.

Ken Schwaber deklaruje, że jego celem jest wyciągnięcie wniosków z ośmiu lat funkcjonowania programu Certified Scrum Master, przede wszystkim w kierunku podniesienia wymagań niezbędnych do uzyskania certyfikatu. Ken chce to osiągnąć przede wszystkim przez wprowadzenie od razu egzaminów oraz zapewnienie spójności szkoleń poprzez rygorystyczną selekcję trenerów i scisłe przestrzeganie jednolitej zawartości materiałów szkoleniowych.

Robi więc wrażenie, że Ken usiłuje zrobić to, czego nie zrobił kiedy jeszcze kierował Scrum Alliance. Jak pisaliśmy wcześniej, odszedł w wyniku konfliktu wokół egzaminów na CSM, obecnie egzamin jest ale nie do końca, bo wszyscy go zdają. Ciekawe jak nowy program certyfikacji wpłynie na dalsze stosowanie Scrum-a i jego akceptację jako dobrej metody prowadzenia projektów informatycznych.

Oczywiście, będziemy informować o dalszych wydarzeniach ze świata Scruma, który wyraźnie dzieli się obecnie na dwa ośrodki.

Poniżej tłumaczenie na język polski informacji o wprowadzeniu programu Professional Scrum Master rozesłanej przez Scrum.org:

W ciągu ostatnich pięciu lat pracowałem jako coach i konsultant z wieloma organizacjami, które wdrożyły Scrum. Scrum Masterzy, których spotykałem mieli często bardzo różne pojęcie na temat tego czym Scrum jest lub nie jest, że nie wspomnę o tym jak Scrum używać. Przykładowo, podaje się, że 84% zespołów pracujących “agileowo” pracuje w Scrumie, jednak mniej niż 50% z tych użytkowników Scruma korzysta z iteracyji i praktyk inkrementalnego rozwoju oprogramowania.

Zdziwił mnie ten dysonans, bo Scrum jest niezwykle prostą metodą i byłem przekonany, że ciężko jest ją mylnie interpretować. Po bliższym zbadaniu sprawy odkryłem, że nawet certyfikowani przez Scrum Alliance Scrum Masterzy (CSM) różnili się pomiędzy sobą w rozumieniu Scruma. Problem ten wynika z następujacych przyczyn:

1. Trenerzy, nawet certyfikowani trenerzy Scrum Alliance (CST), używają bardzo różnych materiałów szkoleniowych opartych często o ich własną interpretację Scruma.
2. Trenerzy nie są regularnie kontrolowani i egzaminowani co do spójności i dokładności tego, czego nauczają.
3. Trenerzy nie muszą przechodzić żadnych egzaminów.
4. Brak jest egzaminów czy sprawdzianów, które zapewniłyby, że jedynie osoby posiadające odpowiednią wiedzę będą mogły być “certyfikowane”.

Odnowiony program szkolenia Scrum Masterów nazywa się Professional Scrum Master. Program ten został bardzo starannie przygotowany tak, aby:

1. Dostarczyć ujednolicone szkolenia wysokiej jakości poprzez licencjonowanych trenerów, którzy będą używać jednolitych materiałów szkoleniowych i których wiedza oraz umiejętnośc trenerskie będą kontrolowane w chwili wydawania licencji i regularnie sprawdzane dla jej utrzymania.
2. Odbywać regularne spotkania ze wszystkimi trenerami tak, by zapewnić spójność wszelkich uaktualnień materiałów szkoleniowych.
3. Dostarczać sprawdzianów i certyfikatów dla Scrum Masterów, które rzeczywiście potwierdzają kompetencje.
4. Zapewnić kolejne, rosnące poziomy szkolenia, sprawdzianów i certyfikacji.
5. Stale monitorować jakość trenerów poprzez ewaluacje szkoleń, wyniki egzaminacyjne ich uczestników oraz regularne przeglądy stosowanych materiałów szkoleniowych i szkoleń.

W programie Professional Scrum Master istnieją zatem trzy poziomy, każdy będący osobnym podprogramem obejmującym sprawdziany, certyfikacje i osiągnięcia. Dla każdego z poziomów istnieje określona baza wiedzy, dwa wyższe poziomy posiadają odpowiednie, unikalne programy szkoleniowe.

Te trzy poziomy to:

• Beginner – Scrum (level I): poziom początkujący, wiedza na temat Scrum-a oceniania w egzaminie testowym złożonym z niemal stu pytań. By uzyskać certyfikację na tym poziomie konieczne jest precyzyjne zrozumienie elementów Scrum – zasad, ról, okien czasowych (ang. time-boxes) i artefaktów (backlog itp.). Niezbędna wiedza zawarta jest w dokumencie “Scrum Guide”, który znajduje się na Scrum.org, i który jest pielęgnowany przeze mnie i Jeffa Sutherlanda. Szkolenia na tym poziomie mogą być prowadzone przez dowolnych trenerów, co obejmuje także dotychczas oferowane przez Scrum Alliance kursy. Można także nauczyć się samemu ze wspomnianego dokumentu i książek.Test sprawdzający wiedzę na tym poziomie jest dostępny na Scrum.org (patrz tutaj).
• Intermediate – How to Use Scrum (level II): poziom praktyka, oceniana wiedza dotyczy użycia Scruma w różnych sytuacjach pojawiających się przy rozwijaniu oprogramowania, na przykład zagadnienia związane z ewolucyjnie powstającą architekturą IT wynikającą z zastosowania różnorodnych produktów i systemów. Sprawdzanie wiedzy obejmuje trudne pytania testowe, studia przypadku i eseje na temat rozwoju oprogramowania. Pytania są sformalizowane w postaci sprawdzianiu i certyfikacji Professional Scrum Master II. Chcący uzyskać ten certyfikat będą musieli wykazać się praktyczną wiedzą na temat wdrażania i stosowania Scruma w złożonych projektach rozwoju oprogramowania.Opracowałem materiały do szkolenia Professional Scrum Master II (znanego również jako Scrum In Depth), będą one udostępniane licencjonowanym trenerom, którzy będą stale oceniani w sposób opisany wcześnej.Szkolenia i certyfikacja w programie Professional Scrum Master II będą dostępne od 1 marca 2010 r. Więcej informacji na Scrum.org.
• Advanced  – Using Scrum to Optimize Value (level III): poziom zaawansowany, oceniana wiedza dotyczy umiejętności maksymalizacji korzyści jakie płyną dla organizacji z zastosowania Scruma. Obejmuje to takie zaawansowane tematy jak na przykład: zarządzanie zmianą, struktury organizacyjne, zarządzanie produktem, zwrot z inwestycji (ROI) i sumaryczny koszt (TCO). Sprawdzanie wiedzy obejmuje trudne pytanie testowe, studia przypadku dotyczące skalowania i optymalizacji kosztów z pomocą Scruma oraz pisemne eseje o podobnej tematyce.Szkolenia i certyfikacja w programie Professional Scrum Master III zostaną udostępnione jesienią 2010. Odpowiednia informacja zostanie opublikowana na Scrum.org.

Professional Scrum Master (PSM) jest innowacyjnym programem szkolenia i oceny wiedzy dla osób odpowiedzialnych za wdrażanie  i używanie Scruma w projektach i całych organizacjach – a więc dla kadry zarządzającej wysokiego i średniego szczebla, Scrum Masterów, architektów czy liderów zespołów developerskich. Program PSM pochodzi bezpośrednio od twórców metodyki Scrum i jest odstępny jedynie poprzez Scrum.org.

Stworzyliśmy ten program po to, by poprawiać naszą profesję, tak aby jakość naszych produktów była lepsza, by nasi klienci bardziej nas doceniali i byśmy mogli cieszyć się z naszej pracy. Szczerze wierzymy, że ten program większy korzyści jakie dobre korzystanie ze Scruma przyniesie całym organizacjom i poszczególnym ludziom.

Więcej informacji na temat programu Professional Scrum Master, w tym egzamin na poziom I oraz lista szkoleń w różnych częściach świata, na Scrum.org.

Ken Schwaber

Większość materiałów o Scrumie (i Agile w ogóle) jest dostępna w języku angielskim. Dla niektórych nie jest to przeszkodą, ale bywa że jest inaczej. Właśnie w związku z tym postanowiłem przetłumaczyć Scrum Checklist na polską “Listę Kontrolną Scrum”, która dostępna jest tutaj.

Poniższy tekst jest tłumaczeniem artykułu umieszczonego na stronie: http://www.crisp.se/scrum/checklist i pozwala zrozumieć czym ta lista jest i jak jej używać.

Co to jest?

“Lista Kontrolna Scrum” jest prostym narzędziem pozwalającym wystartować ze Scrumem lub sprawdzić na etap implementacji Scruma.

To nie są zasady. To są wytyczne. Zespół liczący 2 osoby może zdecydować się nie robić codziennego Scruma (Daily Scrum), ponieważ programują w parze przez cały dzień i nie potrzebują osobnego spotkania na synchronizację. To jest w porządku. Świadomie ominęli praktykę Scruma, ale zapewnili że cel przyświecający tej praktyce został osiągnięty w inny sposób. I to się liczy!

Jeżeli już stosujesz Scrum może warto żeby zespół przeszedł wspólnie przez tą listę na retrospekcji? Oczywiście, traktując ją jako narzędzie do dyskusji, nie do oceniania.

Jak korzystać z listy kontrolnej?

• Robert: “Przyniosłem użyteczną listę kontrolną na tą retrospekcję. Jest coś na tej liście czego nie robimy?”

• Monika: “Hmmm, zobaczmy. Wygląda na to że na pewno nie mamy ‘Kryterium ukończenia’ i nie mierzymy prędkości”

• Robert: “‘Kryterium ukończenia’ jest wymienione jako ‘Podstawa Scruma’ więc wydaje się być całkiem ważne! Prędkość jest pod ‘Rekomendowane ale nie zawsze potrzebne’, więc poczekajmy z tym i zacznijmy z rzeczami podstawowymi”

• Monika: “Popatrz, nie spełniamy także ‘Dostarczanie działającego, przetestowanego oprogramowania co 4 tygodnie lub szybciej’. To jest wymienione jako ‘Kwintesencja’. Brzmi sensownie, bo marketing zawsze na to narzeka!”

• Robert: “Może koncepcja ‘Kryterium ukończenia’ może nam pomóc w braniu mniejszych porcji do sprintu i umożliwi częstsze robienie wydań?”

• Monika: “Dobry pomysł, spróbujmy!”

Jak NIE używać listy kontrolnej?

• Wielki szef: “Ok zespole, zobaczmy jak zgodny ze standardem jest Wasz Scrum. Wypełnijcie proszę listę kontrolną”

• Robert: “Szefie, cieszę się że mogę Ci powiedzieć że robimy wszystko. W zasadzie wszystko poza Burndown chart””

• Wielki szef: “Niedobry, niedobry zespół! Z listy wynika że powinniście robić te…burny…czy coś! Ja je chcę!”

• Monika: “Ale my robimy 2-tygodniowe sprinty i prawie zawsze dostarczamy to, do czego się zobowiązaliśmy, a klienci są zadowoleni. Na tym etapie Sprint burndown chart nie wniesie żadnej wartości.”

• Wielki szef: “Z listy wynika że powinniście to robić, więc nie pozwólcie żebym znowu Was przyłapał na oszukiwaniu, albo wezwę Policję ds Scruma!”

Czy to oficjalna lista kontrolna?

Nie. Lista została zrobiona przez Henrik Kniberga i wyraża jego osobiste i subiektywne opinie na temat tego co tak naprawdę jest ważne w Scrumie. Poświęcił kilka lat pomagając firmom zacząć pracę ze Scrumem, spotkał setki innych praktyków, trenerów i coachów; i przekonał się że stosowanie list kontrolnych jest pomocne, jeżeli odpowiednio się z nich korzysta.

Co ze starą wersją?

Stara lista kontrolna (w postaci mindmapy) jest ciągle dostępna. Jednak jest już w obiegu dosyć długo, a nowa jest wg Henrika dużo lepsza.

Gdzie mogę podzielić się swoją opinią?

Jeżeli chciałbyś podzielić się opinią na temat listy kontrolnej lub zaproponować jej usprawnienie napisz emaila na henrik.kniberg(AT)crisp.se (po angielsku). Jeżeli masz uwagi do polskiego tłumaczenia napisz na b.kobylecki(AT)gmail.com lub po prostu napisz komentarz poniżej.

Dlatego interesującą opcją jest darmowy test wiedzy o Scrumie, który na swojej stronie scrum.org udostępnia Ken Schwaber. Test składa się z 80 pytań, w większości jednokrotnego wyboru, na które należy odpowiedzieć w ciągu 80 minut. Jego cenną cechą jest to iż od razu jesteśmy informowani, z uzasadnienem, jeśli wybierzemy błędną odpowiedź – można zatem nie tylko sprawdzić, ale i poprawić swoją wiedzę.

Osoby, które zdadzą test z wynikiem co najmniej 75% dobrych odpowiedzi są wymieniane na specjalnej liście, która jest dostępna w formacie PDF na tej samej stronie.

Ken choć nie kieruje już Scrum Alliance nadal pracuje nad rozwojem Scruma i jego nauczania, w ramach czego przygotował nową generację szkoleń Certified Scrum Master II. Jak się wydaje testy, które przygotowuje mają służyć sprawdzaniu wiedzy uczestników tych szkoleń.

Aby rozpocząć test należy udać się na jego stronę i wcisnąć duży, zielony guzik. Do rozpoczęcia testu niezbędne jest hasło – “assessment2″ – podane zresztą na tej samej stronie.

Powodzenia!

Jak się wydaje wynika to z jednego podstawowego problemu, który trudno określić inaczej niż “kultura bylejakości”. Jest to połączenie niemożności osiągnięcia zakładanego poziomu jakości tworzonego systemu z akceptacją tego stanu rzeczy przez otoczenie obu zespołów. Ta akceptacja jest pełna rezygnacji, by nie powiedzieć fatalizmu, zwłaszcza ze strony kluczowych odbiorców systemu (oba zespoły budują systemy wewnętrzne) – ale jest. Efektem jest funkcjonowanie całkiem poważnie nastawienia, które najlepiej oddał jeden ze Scrum Masterów mówiąc do zespołu “wydajmy to na produkcję  – juzerzy nam to przetestują”. Najbardziej niebywałe jest tu to, że nikt nie zaprostestował.

Przy takim podejściu katastrofa (w postaci spektakularnego padu krytycznego dla firmy systemu) tylko czeka aby się wydarzyć, a praca obu zespołów jest pasmem “marszów śmierci”, następujących po nich okresów letargu i stałego gaszenia pożarów.

Nie wchodząc zbytnio w szczegóły warto pochylić się nad tymi przypadkami, bo mają one – niestety – nie tylko szanse stać się przykładem, że Agile ogólnie a Scrum szczególnie “nie działa”, ale wydają się być dość typowe.

Jak mi się wydaje najistotniejszym wnioskiem jaki z nich wypływa jest taki, abyśmy zawsze pamiętali to, co wbijane jest do głów na każdym (porządnym) szkoleniu scrumowym – Scrum nie rozwiązuje sam ze siebie żadnych problemów, Scrum jedynie czyni je widocznymi. Scrum to nie panaceum, nie uczyni cudów.

Nie da się zatem przy pomocy Scruma i Agile przerobić grupy studentów bez solidnych podstaw informatycznych na sprawny zespół programistów. Zanim zacznie się stosować praktyki XP i pracować w krótkich sprintach w Scrumie trzeba na początek umieć dobrze obiektowo modelować i programować, trzeba umieć pisać czytelny kod (np. mieć nawyk stosowania sensownych nazw obiektów, metod i zmiennych czy pisania sensownych komentarzy), mieć pojęcie o wzorcach projektowych, umieć je stosować i tak dalej. Trzeba wreszcie posiadać wiedzę o stosowanej technologii, a więc o języku w którym się pisze i jego właściwościach, właściwościach stosowanych kompilatorów czy interpreterów i innych związanych z danym językiem narzędzi.

Trzeba też umieć korzystać z frameworków i bibliotek – a więc przede wszystkim mieć świadomość ich istnienia, a także wad i zalet by móc odpowiednio dobrać je do swojego projektu. Trzeba wreszcie umieć właściwie wykorzystać środowisko pracy, takie jak systemy kontroli wersji, błędów, automatycznych buildów itp. No i oczywiście cały szeroki świat testów – nie dość, że trzeba mieć nawyk ich pisania oraz wykonywania – trzeba także mieć umiejętności i narzędzia. To właśnie braki tej podstawowej wiedzy i związanych z nią praktyk decydują o wspomnianej wyżej niemożności jaka trapi oba zespoły.

Oczywiście, wszystkiego można się nauczyć – ale trzeba mieć od kogo. Jeśli w zespole wszyscy są mniej-więcej równie początkujący jego rozwój jest znacznie utrudniony jeśli nie niemożliwy. Zdecydowanie lepiej jest, jeśli w zespole przynajmniej część stanowią doświadczeni programiści i testerzy, którzy mogą pomóc “świeżym” kolegom w rozwoju. W przeciwnym razie praktyki takie jak przeglądy kodu czy programowanie w parach niewiele dają – przeciwnie, petryfikują wręcz niski poziom i jako “bezsensowne” są szybko zarzucane.

Równie toksyczna i prowadząca do utrwalania się dysfunkcji zespołu – który miast miejscem rozwoju staje się miejscem walki z problemami dawno już rozwiązanymi gdzie indziej – jest akceptacja marnych wyników przez odbiorców i kierownictwo.

I tu dotykamy innego problemu – otóż niezwykle często myli się u nas samoorganizację i inne cechy Scruma z brakiem zarządzania. Tymczasem samoorganizacja dokonuje się wokół celów, które to cele ktoś z zewnątrz musi postawić i wymagać ich osiągania. Jakość jest jednym z takich celów – jakość nie jest jakimś regulowalnym parametrem (niczym na linii produkcyjnej), przeciwnie – pewien ustalony poziom jakości tego co jest budowane (będący potem podstawą kryterium ukończenia) jest jednym z celów służących samoorganizacji zespołu.

Ale samoorganizacja wymaga nie tylko celów – wymaga również presji. Samoorganizacja nie nastąpi jeśli zobowiązanie zespołu do wykonania tego co wziął “do sprintu” nie jest traktowane poważnie. A poważne traktowanie oznacza nie tylko świętowanie osiągnięcia celu sprintu podczas przeglądu (sprint review) – oznacza także poważne traktowanie porażek. Wymaga to od zarządzających takimi zespołami subtelności, stanowczości  ale przede wszystkim konsekwencji – zespół musi dobrze rozumieć, że zawiódł; musi zdawać sobie sprawę z tego, że nie jest dobrze (no bo jeśli jest dobrze – to po co coś poprawiać?).

I tu dochodzimy do najistotniejszego – dobra firma czy dział tworzący oprogramowanie to taki, gdzie sprawy takie są dla wszystkich oczywiste. A więc jest dla każdego jasne, że fuszerka to fuszerka i trzeba się jej wstydzić (niezależnie od tego czy na wierzchu działa czy nie), że system krytyczny dla firmy ma działać zawsze a wszelkie zaburzenia tego stanu rzeczy są porażką dla zespołów i plamą na ich profesjonaliźmie. To jest właśnie kultura jakości, w której metody agile kwitną i pomagają. Bez niej – w kulturze bylejakości, a więc akceptacji marności rezultatów i mierności wysiłków – Scrum, Agile – czy w ogóle inne metodyki działające na innym poziomie abstrakcji nie przyniosą oczekiwanych efektów.

Dlatego zanim będziemy próbować wdrażać gdzieś Scruma upewnijmy się, że środowisko w ogóle się do tego nadaje – że sypiemy ziarno na żyzną glebę kultury jakości, a nie na uklepany nawykiem ugór bylejakości. I jeśli to konieczne lepiej zacząć pracę od postaw, od budowania kultury jakości, nawet jeśliby to była przysłowiowa “orka na ugorze”.

Andrzej K. Brandt
Code Sprinters